[FIC] $$$!!YAKUSA#15!!$$$

posted on 06 Dec 2009 17:07 by 2timestory  in yakusa

[FIC] $$$!! YAKUSA # 15!!$$$

Couple :[ TK ]

Rate : (กรุณาใช้จิตวิทยาในการอ่าน)

Writer : 2time

Writer's Note : 15 ตอนแล้วดีใจโฮ๊กกกกกกกก อุอิอุอิ

 

+++++++++++++++++++++++++++

 

 

ความเดิมตอนที่แล้ว...

"นายเอาหมอนกับผ้าห่มมาทำไม??......ในห้องก็มีตั้งเยอะแล้วนะ??"
หยิบเอาหมอนกับผ้าหมอนที่แทคเอามาดูด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะเอ่ยถามออกไปตามตรง......

 

"ของนายก็ของนาย....อันนี้มันของฉัน นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จนกว่านายจะหายเจ็บขาฉันจะนอนที่ห้องนี้กับนาย.........แต่ถ้านายไม่สะดวกนายก็ย้ายไปนอนห้องนู่นกับฉันก็ได้นะ....."

เปิดกล่องบีบยานวดใส่มือตนเองโดยไม่ได้มองหน้าคนตาโตซักนิดว่า กำลังเป็นอย่างไร??

 

"นายอย่ามาบ้านะ!!~"

คุนตะโกนใส่หน้าแทคจนสุดเสียงด้วยความโกรธที่ระเบิดออกอย่างสุดจะทน!!~

 

 "บ้าที่ไหน.....เขาเรียกที่มีความรับผิดชอบต่างหากละ"

วางหมอนวางผ้าห่มลงได้ ก็ยิ้มหน้าแป้นตอบกลับไม่กลัว ฟ้าดินลงโทษของหาหน้าด้านเอาเสียนะ อ๊ก แทคยอน......

 

"ฉันไม่ต้องการความรับผิดชอบแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องมาลงทุนอะไรหรอกนะ เจ็บขาเล็กๆน้อยๆไม่ได้ขาขาด เพราะงั้น นายช่วยค้นความหวังดีของนายกลับไปจะได้ไหม??"

มือขาวจับผ้าห่มและหมอนยัดคืนใส่มือแทคยอนแบบไม่ต้องคิด  ร่างโปร่งชี้มือไล่อีกฝ่าย....มาจากทางไหนก็อันเชิญก้นนายกลับไปทางนั้นเลยนะ....

 

" ไม่อ่ะ หมดแรงแล้ว เหนื่อย ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ จะนอนตายอยู่ตรงนี้แหละ!!~...."

รับคืนมาจากมือของคุนเสร็จ แทคก็ยังวางมันลงที่เดิม แต่ครั้งนี้ ร่างสูง กลับทิ้งตัวลงนอนหลับตาพริ้ม ราวกับไม่รู้สึกรู้สมถึงรังสีอำมหิตใดๆจากคนข้างกายซักนิด....

 

"ไอ้คนหน้าด้าน!!~.....ไล่ก็แล้วพูดดีๆก็แล้วทำไมพูดไม่รู้ห๊า!!~....ฉันไม่อยากนอนกับนาย ไม่อยากอยู่ใกล้นาย ไม่อยากเห็นขี้หน้านาย ฟังแค่นี้แล้วยังไม่เข้าใจอีกหรอไง?? หรือยังให้อัดเทป เปิดให้ฟังทุกเช้าไหม!!~"

ด่าไปเถอะ!!~ อย่าได้คิดว่าคนด่าของคนหน้าหวานจะส่งไปถึง อ๊ก แทคยอน เสียให้ยากเลย เพราะเมื่อร่างสูงทิ้งตัวลงนอน ยามนิทราก็เข้ามาเยือนทันที ตอนนี้ พูดไป คุนก็คงเหนื่อยเปล่าเพราะ แทค นั้นหลับไปเสียแล้วโดนที่ยังไม่คิดตื่น(ในตอนนี้)

 

"...................."

ด่าจนเหนื่อย คุนก็ไม่เห็นว่าคนตัวโตจะโต้ตอบอะไรกลับ...นอกเสียจาก ได้ยินเสียงลมหายใจที่ ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ.....

 

"ไอ้บ้ากาม??............เฮ้!!~......นายหลับแล้วหรอ??"

เหมือนจะเริ่มเข้าใจว่าทำไม......ก้มตัวลงต่ำแล้วเอียงหูฟังเล็กน้อยก่อนจะเม้มปากแน่นอย่างโมโห เมื่อคนที่เขาพยายามด่ามาตลอดเวลา กลับเนียนทำหลับตั้งแต่เมื่อไรไม่มีใครรู้ .....

 

"นี่นาย!!~ หลอกให้ฉันด่าใครอยู่เนี่ย?? โอ๊ยยยย!!~"

ยิ่งคิดยังเคือง หันรี่หันขวางไม่รู้จะทำยังไงดี ก็เจอเข้ากับวัตถุดิบบางอย่างที่เอาไว้ใช้งานสำหรับการระบายอารมณ์กับคนขี้เซาแล้วก็บ้ากามตรงหน้าได้ไม่ยาก....มือขาวเอื้อมไปหยิบของชิ้นนั้นมาถือเอาไว้ในมือแน่นก่อนจะ "ลงมือ" ระบายอารมณ์หงุดหงิดเสียให้หายยาก......

 

"หลับง่ายตื่นยากนักใช่ไหม?? ...ดี๊~~งั้นก็นอนหลับให้มันนานๆนะ เพราะถ้าตื่นขึ้นมาแล้วละก็   อาจจะต้องอยากกลับเข้ามานั่งใหม่เลยก็ได้ อิอิอิ...."

 

......................................

 

...........................

 

...............

 

.......

 

..

 

"อยากกินอะไรครับ??"

หน้าตากระลิ้มกระหรี่ชวนอ้วกของโข่งหัวเถิกฮวาง ชานซองนั้นทำเอา ควอน พาลหงุดหงิดไม่น้อย.......

 

"อะไรอร่อยอ่ะ??"

แต่ถึงจะไม่ชอบขี้หน้า แต่ก็เพราะว่าหิว แล้วก็...... "ฟรี" หรอกนะ เขาถึงยอมมากินข้าวกลางวันด้วยอ่ะ.......

 

"ก็อร่อยทุ๊กกกกกอย่างเลย!!~ ไม่มีร้านไหนที่ ฮวาง ชานซองเลือกแล้วไม่อร่อยหรอกนะ"

ยิ้มจมูกบาน ภูมิอกภูมิใจหนักหนา.....ชาตินี้คนอย่างชายฮวาง ไม่เคยทำอะไรผิดซักอย่าง ดีตั้งแต่เกิดจริงๆกรุ.......

 

"นายฮวาง คอซอง.....ฉันน่ะเชื่อนะว่าร้านนี้อาหารเขาอร่อย....แต่มันกำลังจะไม่อร่อยเพราะว่า "นาย" พูดนั้นแหละ....."

ก็มันจริงๆเถอะ.....เห็นหน้าคนที่ตัวเองไม่ถูกชะตาแล้วจะกินข้าวไม่อร่อยอ่ะ ......ตอนแรกเขาไม่เคยเชื่อนะ...แต่ว่าตอนนี้มาประสบพบเจอด้วยตัวเอง ก็นึกสงสารคนที่เคยเป็นแล้วก็เข้าใจหัวอกแหละ.......

 

"อะไรกัน!!~....ไม่รู้หรอ?? ว่าขนาดน้ำลายของผมอ่ะ ใครๆก็ยังว่าหวานเลยนะ!!~"

โครตจะภูมิใจเถอะ!!~......ใครที่ได้จูบกับ ฮวาง ชานซองพูดแบบนี้กันทุกคน จริงๆนะ ครับพี่น้อง...

 

"อยากจะอ้วก....ถ้าไม่ขี้โม้ซักวันนึ่งมันจะตายไหมห๊า!!~....ตกลงจะชวนฉันมานั่งกินข้าวหรือว่าจะมานั่งอวดสรรพคุณชวนอยากเป็นโรคเบาหวานกันแน่ละ??"

โมโหหิวขึ้นมาเรื่อยๆตามลำดับ......หงุดหงิดมาตั้งแต่อยู่ในห้อง แล้วก็มาต่อที่ในรถ แล้วตอนนี้ ไอ้โข่งมันยังไม่เลิกกระทั่งมานั่งอยู่ในร้านอาหาร นี่ถ้าข้าวมาแล้วไม่เลิกฝอยจนน้ำลายกระเด็นลงข้าวละก็แม่ก็ซัดให้ลอยออกไปฝอยต่อกับคนดูแลรถของนอกเลยคอยดูดิ!!~

 

"โอเค!!~"

เห็นควอน ตั้งท่าแยกเขี้ยวใส่แบบจริงๆจังๆแบบนั้น ก็ทำเอาชายฮวางหวั่นไหวกลัวห้ามใจไม่ได้ว่าจะ  "ฝอย" จนอาจโดนกัด.....ร่างสูงก็เลยรีบสงบปากสงบคำที่มันกำลัง คันยิบๆให้หยุดพูดแทบไม่ทัน ก่อนจะหันเรียกบริกรให้เข้ามารับออเดอร์จากตนเอง......

 

"ที่นี่มีอะไรที่เป็นผลไม้หวานไหม??"

เอ่ยปากถามบริกรเสียงงุงิตามภาษาก่อนจะส่งสายวิบวับไปให้ หวังใจว่าจะมีน้องผลไม้ชะลอความแก่ของโปรด......แล้วก็ไม่ผิดหวังเมื่อ บริกรหนุ่ม ยืนหน้าแดงแปร๋ดที่เจอลูกอ้อนของควอนเข้าไป  หนุ่มบริกรพยักหน้ารับน้อยๆก่อนจะเอ่ย....

 

"ที่นี่มีผลไม้หลากชนิดครับ....มีทั้งเป็น อาหารคาว หวาน หรือว่าจะเป็นลูกๆให้ทานสดๆ ก็มีครับ"

บริกรหน้าตาแดงเถือกเมื่อหันไปเจอรอยยิ้มจรรโล่งใจทางฝ่ายซ้ายที่มี ควอนยิ้มอยู่  แต่ก็หน้าหมอยลงทันที เมื่อหันไปเจอรอยยิ้ม จัน(อะ)ไรครับ?? ของชานฮวางในอีกฝั่ง......

 

"อยากกินหมดเลย....เอามาทั่งหมดที่มีนั้นแหละ!!~"

ควอนวางเมนูอาหารลงกับโต๊ะแบบไม่ต้องเปิดสั่งแบบไม่ต้องคิด ก่อนจะเอ่ยปากสั่งเมนูอาหารที่อยากกินทั้งหมด  เพราะว่าตัวเองไม่ต้องจ่าย....

 

"ห๊า!!~ เอาหมดเลยหรอ น้องแอ๊บ??"

หลุดปากพูดฉายาที่ตัวเอง ซุ้มคิดอยู่คนเดียวออกมาจนได้....ควอน หันขวับมามองหน้าคนเรียกครู่ใหญ่ๆ ........

 

"นายเรียกฉันว่า  น้องแอ๊บหรอ??"

เอ่ยปากถามออกมาตามตรง  ชานซองเองก็ยอมพยักหน้ารับ เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะตอแหลต่อไป.....

 

"ก็นายชอบเรียกฉันว่า คอซอง บ้างละ โข่งหัวเถิก บ้างละ เดี๋ยวก็ ปลาตีนบ้างละ ฉันก็เลย(แอบ) เรียกนายว่า น้องแอ๊บบ้างดิ"

เอาวะ!!~ ตายเป็นตาย....เคืองเหมือนกันนะมาเรียกคนหล่อๆอย่างเราหัวเถิก.......ออกจากหล่อเทวดาสร้างแท้ๆ....

 

"......ก็ตามใจ......อยากเรียกก็ตามใจ เพราะฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ เลิกเรียกนายว่า ฮวาง คอซอง ไอ้โข่งหัวเถิกแน่นอน!!~"

หัวเราะชอบอกชอบใจที่เห็นชานซองต้องทำหน้าหงิกเป็นครั้งแรก......ร่างบางฮัมเพลงขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีทันที.........

 

"ช่างเถอะ!!~.....แล้วนายสั่งมาตั้งเยอะแยะ จะกินเข้าไปหมดหรอ??"

ปัดความปวดร้าวที่เกิดขึ้นทิ้งอย่างไม่พยายามไปใยดีกับมัน ก็จะเข้าเรื่องของกินที่ร่างบางสั่งมาเกินอัตรา มากัน 2  สั่งเหมือนกินกัน 10 คนเถอะ!!~ ถึงฮวางจะตะกละไม่น้อยแต่ก็ยืดอกยอมรับว่ายัดไม่ไหว.....

 

"ฉันกินไหว!!~"

ควอนยิ้มแย้มอย่างมั่นอกมั่นใจว่าตัวเองกินไหว!!~ ส่วนชานซอง.....

 

"ถ้านายบอกว่าทั้งหมดที่นายสั่งมานายกินไหว.......ฉันขอค้านให้เปลี่ยนสรรพนามจากคำว่ากินเป็น ........ ยัด แทนเถอะ!!~"

 

"นายว่าฉันหรอ??"

เขาไม่ได้เรียกว่าหรอก....เขาเรียกพูดความจริงเถอะ.....ไม่บอกว่า . . . ก็ดีเท่าไรแล้วนะ!!~

 

..................................

 

........................

 

.............

 

๐๐ห้องคุน๐๐

 

"อืม~~~"

แทคขยับตัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความปวดเมื่อยที่เกิดขึ้น คนตัวโตค่อยลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทีที่ไม่สู้ดีนัก แทครู้สึกเหมือน ปวดคอ เพราะว่าตั้งแต่ตนนอนมา ก็ไม่ได้ขยับเปลี่ยนท่าทางของตัวเองเลยซักนิด

 

"ตื่นแล้วหรอ??..........คุณลุง โฮดง มาตามให้ไปกินข้าว"

คุนพูดขึ้นทั้งที่ยังนั่งไขว่ห้างอยู่ที่ปลายเตียง ใบหน้าหวานเสมองทางอื่น ไม่ยอมมองมาทาง อ๊ก แทคยอน ซักนิด เพราะกลัวจะหลุดขำออกมาเสียก่อนแล้ว แผนจะแตก........

 

"งั้นหรอ??............งั้นไปกินกันเดี๋ยวฉันอุ้มไปเอง"

สะบัดหัวไล่ความมึนงงของตัวเองออกจากสมอง ก่อนจะหันหน้าไปทางคุนชัดๆ ร่างสูงเอื้อมมือเข้าหาร่างโปร่งหมายจะอุ้มแต่ทว่า.............

 

"ไม่ต้องหรอก!!~ ฉันเดินไปเองได้ นาย........แค่พยุงก็พอแล้ว"

ใครจะยอมให้อุ้มซ้ำ 2 กันละ แค่นี้ก็อายจะตายอยู่แล้ว อีกอย่าง ถ้าโดนอุ้มจริงเขาต้องเห็นหน้าไอ้บ้ากามนี่ชัดกว่าเดิมแน่ๆเลยอ่ะ.......ไม่ได้เด็ดขาด เขาจะมา หลุดหัวเราะไม่ได้เด็ดขาด!!~...........

 

 

"โอเคๆ........เล่นตัวชะมัด"

ร่างสูงตอบตกลงโดยไม่พูดอะไรอีก คุนจึงยอมขยับตัวให้คนตัวสูงก็กว่าได้เข้ามาพยุงตนเองใกล้ๆมากขึ้น........

 

"......ค่อยๆ หน่อยดิ เจ็บนะ!!~"

โดนดึงตัวให้ลุกแรงไปหน่อย  คนตาโตเลยอดไม่ได้ที่จะแหกปากบอกคนตรงหน้า แต่ก็ไม่วาย เส หน้าไปทางอื่นเหมือนเดิม

 

"ก็หน้าเล่นขยับไป ขยับมา ใครมันจะไปดึงได้ถนัดกันละ??.........แล้วเป็นอะไรของนาย หันรีหันขวางอยู่ได้??"

เพราะเห็นคนหน้าหวานเอาแต่หลบฉาก แทค จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา เขาสังเกตุมาพักใหญ่ๆแล้ว ว่าคุน พยายามเลี่ยงที่จะหันไปมองทางอื่นเสมอๆ....

 

"ปล่าวซักหน่อยนายระแวงไปแล้ว ฉันแค่เบื่อๆขี้นายก็เท่านั้นแหละไม่มีอะไรหรอก...เจอกันทั้งวัน ใครไม่เบื่อก็แย่แล้ว...."

อ้างไปเรื่อย แต่ในข้ออ้างที่พูดมา มันก็ดันจริงๆเสียด้วย ร่างสูงเลยยอมหยุดปากไป.......

 

"เห็นหน้าหล่อๆของฉันแล้วสมควรจะดีใตมากกว่านะ ไม่ใช่หน้านิ่วคิ้มขมวดแบบนี้ ..... ไปได้แล้ว เดี๋ยวข้าวก็หมดพอดี....."

มือใหญ่คว้าเอาเอวบางมาโอบกอดก่อนจะค่อยๆพยุงเดินไปด้วยกันที่ห้องโถง.....

 

.................................................

 

.............................

 

................

 

.......

 

"มากันแล้ว....ระ...............หรอ......."

ท่านย่าใหญ่ถึงขนาดชะงักปากไปทันทีที่เห็นใบหน้าของหลานชายชัดๆหลังจากเปิดประตูเข้ามาได้................

 

"กะ............แก ไปทำอะไรมา??...........อ๊ก แทคยอน !!~"

ลมแทบจะจับคนแก่ เมื่อสภาพใบหน้าที่คุณย่าใหญ่ไม่ใช่หลานชายแต่กลับเป็นกระเทยยักษ์ที่แต่งหน้าหนาเป็นมิล........

 

"พูดอะไรครับเนี่ย??"

ดูเหมือน กระเทย.......ไม่ใช่ซิ!!~ แทคยอนจะยังไม่รู้ตัว........ร่างสูงเดินตรงเข้ามานั่งกินข้าวฝั่งตรงข้ามกับย่าของตนเองโดยไม่ได้สนใจคำพูดใดๆ ส่งผลให้ คนแก่อยากจะเป็นลมอีกรอบ.............

 

"......อุอุอุอุ....."

คุนที่โดนลากมานั่งด้วยก็ไม่ยอมพูดอะไร ร่างโปร่งเอาแต่หัวเราะไม่หยุด.........

 

"อะไรกันเนี่ย??"

ดูเหมือน จะยังไม่รู้สึกตัว โดนด่าเป็น กระเทย ยักษ์ขนาดนั้น คุนก็ยัง หน้ามึนอยู่ไม่รู้ตัว

 

"จะ อะไร กันละ??.................แก แต่ง หน้า ทำ ไม ห๊า!!~ ปากแดงอย่างกับกินเลือดแกจะบ้าหรอไง?? แล้วไหนจะ ทาขอบตาอีก.............อ๊ก แทคยอน แกจะให้ย่าอกแตกตายหรอไงห๊า!!~"

โดนด่าแค่นี้เท่านั้นแหละ คนตัวโต ก็เริ่มรู้สึกตัวแล้วลุกพรวดตรงดิ่งเข้าห้องน้ำทันที......

 

 

"5555555+++"

ในที่สุดคุนก็ทนไม่ไหว ร่างโปร่งไม่สามารถกลั้นหัวเราะไดอีกต่อไป ใบหน้าหวานเปิดยิ้มกว้างแล้ว ออกปากหัวเราะเสียงใสด้วยความสะใจไม่หยุด..........

 

"นี่........ฝีมือเราซิเนี่ย??"

ดูเหมือน ท่านย่าใหญ่จะเริ่มลำดับเหตุการณ์ได้ ใบหน้าดุๆของคนแก่หันมามองอย่างตำหนิกับร่างโปร่ง จนคุนแทบจะหยุดหัวเราะไม่ทัน.............

 

"ก็.............หมอ นั้น เริ่มก่อน อยู่ดีๆก็ จะมานั่งห้องเดียวกับผม บอกว่าจะ รับผิดชอบที่ขาผมเป็นแบบนี้..........แต่จริงๆแล้วก็แค่จะแกล้งกันเท่านั้นแหละ!!~"

ใบหน้าหวาน ยู่ ลงอย่างหงุดหงิดเมื่อพูดมาจนจบ...................

 

"เฮ้อออ~~~ ไม่มียอมกันจริงๆเลยนะ คู่นี้....."

ส่ายหน้าอย่างระอาใจไม่น้อย เมื่อ ทั้งหลานตนและเด็กตรงหน้าต่างก็ งัด กันไม่เลิก....

 

"................................."

คุนถึงกับขำไม่ออก แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสะใจ...................

 

"ดีนะที่ จองกุ๊ก ไม่อยู่ไม่งั้น คงตลกร่วมไปด้วยแน่ๆ"

ใบหน้าที่เหี่ยวย่นตามอายุ ยังคงส่ายไปมาไม่หยุดหลังจากพูดจบ....

............................................

 

................................

 

..................

 

...........

 

..

"โฮ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!~  คุ๊นนนนนนนนนน!!~"

เสียงโมโหของ แทค แหกปากดังลั่นทางเดิน เมื่อพบใบหน้าที่แท้จริง(??)ของตนเอง

ล้างหน้าได้ ก็รีบตรงดิ่งมาทางหาโถง ......... ให้ตาย เขาก็ต้อง จัดการ ไอ้ตัวทำให้จงได้!!~

 

++++++++++++++++++TBC 16++++++++++++++++

[FIC] $$$!!YAKUSA#14!!$$$

posted on 06 Dec 2009 17:05 by 2timestory  in yakusa
[FIC] $$$!! YAKUSA # 14!!$$$

Couple :[ T K ]

Rate : (กรุณาใช้จิตวิทยาในการอ่าน)

Writer : 2time




/////////


“ขานายโอเคขึ้นบ้างหรือยังเนี่ย??”
ในขณะที่ขับรถไป ร่างสูงก็หันมามองที่ขาของคุนด้วยความเป็นห่วงไปด้วย....


“ถ้าอยู่นิ่งๆมันก็ไม่เจ็บซักเท่าไรหรอกนะ....แต่ถ้าขยับมันก็เจ็บจิ๊ดๆเลยอ่ะ....นี้ไง....อ่ะ!!~”
คนตาโตพูดไปก็ลองขยับขาข้างที่เจ็บให้แทคยอนดู แล้วก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บขึ้นมาทันที


“ฉันแค่ถามไม่ได้บอกให้นายขยับให้ดูซักหน่อย.....เจ็บมากหรือเปล่า?? เดี๋ยวแวะไปหาหมอหน่อยแหละกันนะ.....”
แทคเลี้ยวรถไปอีกทางแทนที่ทางกลับบ้าน เพื่อจะพาร่างโปร่งไปหาหมอ.....


“เดี๋ยว!!~.....ไม่ไปได้ไหม??”
คุนพูดขึ้นมาด้วยท่าทางหน้าตาที่เหมือนว่าไม่อยากจะไปจริงๆ


“ทำไม??”
ร่างสูงขับรถให้ช้าลงกว่าเดิมเล็กน้อยก่อนจะถามถึงเหตุผลที่ไม่อยากไปพบหมอ


“ฉันไม่ค่อยชอบกลิ่นโรงพยาบาล.....จริงๆแล้วฉันไม่ค่อยชอบหมอด้วย....”
พูดไปหน้าก็เริ่มแหยเกไปด้วย....เขาเกลียดหมอ!!~.....


“ทำไม??....หมอรักษาคนป่วยคนเจ็บทำไมถึงไม่ชอบละ??”
เลิก คิ้วมองหน้ายู่ๆของอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ......ส่วนใหญ่คนที่เกลียดหมอก็มักจะ มีความหลังฝังใจนี่นะ??.......หรือว่าหมอนี่ก็มีกับเขาด้วยหว่า??


“มันไม่เกี่ยวกันกับนายจำแค่รู้ว่าฉันไม่ชอบก็พอแล้วอย่ามาถามให้มันมากความเลย”
ใคร จะกล้าบอก??.....จำฝั่งใจเลย....ตอนเด็กๆเอาขนมมาหลอกล่อแล้วก็แอบเอาเข็มมา จิ้มก้นเขา!!~........ตนเกลียดโรงพยาบาลเกลียดหมอมาตั้งแต่บัดนั้นเป็น ตนมา...


“โอเคๆ...ไม่ไปก็ไม่ไป......ถ้าเป็นมาขึ้นมาอย่ามาโทษก็แล้วกันนะ!!~”
แทค ยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่ายโดยการไม่พาร่างโปร่งไปหาหมอ...แต่ก็ยังแวะที่ร้ายขาย ยาเพื่อซื้อยาแก้อักเสบกับยาทาภายนอกเพื่อให้คนเจ็บกินแทน............


..........................


...............


........


๐๐- - - หน้าห้องเรียน - - -๐๐


“กลางวันนี้ไปกินข้าวเย็นด้วยกันนะ??”
พูดไปก็หัวเราะไปด้วย.......ชายฮวางอยากกวนตรีนครับพี่น้อง.....


“กินข้าวเย็นที่หน้านายซิตอนกลางวันน่ะ!!~.......จะกวนประสาทกันก็บอกมาเถอะ”
ยืนหน้ามุ่ยกัดปากอย่างหงุดหงิด...ตั้งแต่ออกมายืน ไอ้โข่งหม้อมันยังไม่ยอมจะหยุดพูดกวนประสาทเขาเลยซักนิด


“ไม่ได้ก๊วน!!~เขาเรียกว่ากินควบ 2 มื้อไง??.....ไม่เคยหรอ?? ลองไปกินกับฉันดูซิแล้วจะติดใจ!!~....”
กวน ก็ต้องบอกว่าไม่ได้กวนไว้ก่อน.....ใครจะยอมรับกัน??.....โดนด่าโข่งไม่สน !!~เพราะหน้าด้านหน้าทนใครจะทำไม?? แต่เขาชวนน้องแอ๊บไปกินข้าวเย็นตอนกลางวันจริงๆนะเนี่ย!!~


“ไม่กิน!!~....อยากจะกินก็ไปกินคนเดียวเลยไป๊!!~”
ขยับ ตัวเดินหนีไอ้โข่งหน้าหม้อ....แต่พอหันกลับมามองไปไอ่โข่งหน้าหม้อมันก็เดิน ตามติดเป็นข้าวเหนียวติดตูดเลย.........ควอนละเบื๊อเบื่อ!!~


“กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!~”
สัญญาณกริ่งร้องบอกว่าเข้าสู่ช่วงพักกลางวันแล้ว........


“พักกลางวันแล้ว......ไปหาอะไรกินดีกว่า!!~.....อ่ะ!!~อย่าตามมานะไอ้โข่งหัวเถิกหน้าหม้อ!!~”
อ๊ากก ก!!~ เสียงโข่งหัวเถิกหน้าหม้อ....เฮ้ย!!~ไม่ใช่ดิ เสียงชายฮวางกระอักเลือดเองครับ....ก็บอกว่าไม่ได้เถิกไม่ได้เถิกยังจะมาพูด อีกว่าเถิก!!~


ว่าเขาดีนักใช่ไหม???.............ชาย ฮวาง ชานซอง วิ่งตัวปลิวนำควอนเข้าไปในห้อง....ร่างสูงคว้าเอากระเป๋าของควอนที่มี โทรศัพท์และเงินอยู่ในกระเป๋านักเรียน ยึดเอามาถือเอาไว้กับตัวแถมยังยักคิ้วหลิวตาไปให้อีกฝ่ายที่ยืนโมโหกัดฟัน กรอดๆอยู่ไม่ห่าง


“เอากระเป๋าฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!!~....”
ถลึงตาให้ตาที่สุดในชีวิตอย่างสุดขีด......โอ๊ยยยย!!~ไอ้หน้าโข่งฉันเกลียดแก!!~


“จะ คืนให้ก็ต่อเมื่อนายยอมสัญญากับฉันก่อนว่า 1.)นายจะยอมกินข้าวเย็นตอนกลางวันกับฉันก่อน แล้วก็ข้อ 2.) นายจะต้องยอมให้ฉันพานายไปส่งที่บ้านวันนี้หลังเลิกเรียน!!~”
ขโมยมาขนาดนี้แล้วปล่อยคืนไปง่ายๆมันก็ไม่ใช่เขาดิ 5555+++.....มันต้องเรียกร้องให้ถึงที่สุด สาวได้สาวเอา.......


“ไม่!!~ ฉันไม่กินข้าวมื้อแปลกๆกับนายหรอก.....อีกอย่างตอนเย็นฉันจะกลับบ้านกับพี่ ชายฉันนายไม่เกี่ยวอย่ามายุ่ง!!~...เอากระเป๋าคืนนี้มานะ”
ในเมื่อเริ่มสู้ไม่ได้ เขาก็ต้องเอาพี่คังอินมาขู่!!~......ถ้าไม่เอามาคืนเขาจะฟ้องพี่จริงๆด้วย!!~


“กิน กับฉันมีแต่คนเขาอิจฉาทั้งนั้นแหละ.....ส่วนตอนเย็นพี่คังอินเขามารับ นายกลับไม่ได้หรอกเพราะว่าพี่คังอินวันนี้ติดประชุมกับพรรค!!~”
แสยะยิ้ม ออกมาทันทีที่เห็นสีหน้า ... ๐[]๐”” ของควอนเข้า.....น้องแอ๊บยังไงวันนี้ ก็ไม่รอดหรอกโดนโข่งจีบแอ๊บกระฉุดแน่นอน....ฟันธง!!~


“อะไรนะ??.......แล้วทำไมพี่คังอินถึงได้ไม่บอกฉันกันเล่า!!~”
กระทบเท้าอย่างขัดใจ.....ไอ้พี่บ้าทำไมไม่บอกเขากันนะ!!~


“หรอ??.... นี่พี่คังอินเขาไม่ได้บอกนายหรอเนี่ย??แต่เขาบอกฉันนะ แถมยังบอกว่าให้ฉันไปส่งนายแทนเขาด้วย...เพราะว่านายยังไม่รู้จักสายทางกลับ บ้านที่ดีพอ.......”
เปล่าหรอก!!~....จริงๆเขารู้ว่าจากไอ้แทคเรื่องที่ พี่คังอินมีประชุม....แล้วพี่คังอินจริงๆบอกให้ไอ้แทคเป็นคนเอาน้องแอ๊บไป ส่งแทนพี่คังอินที่ติดธุระ....แต่ฮวาน ชานซองผู้แสนดี(??)คนนี้เลยถือโอกาศสวมเขา....เฮ้ย!!~...สวมรอยแทนทันที ....หลังจากรู้เรื่อง ร่างสูงก็แอบส่งข้อความไปหา แทค ว่าตอนเย็นไม่ต้องมารับควอน เพราะว่าเดี๋ยวตนเองจะรับอาสาพาไปส่งให้ถึงที่เอง พะยะค่ะ!!~......


“ไอ้!!~..............บ้าที่สุด!!~ / / โคร๊กคร๊ากกกกก!!~”
โกรธ จนหิวข้าวท้องร้องจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี โกรธไปหมดโกรธ พี่คังอินด้วย ไอ้พี่บ้า!!~......แต่ที่บ้ากว่าก็คือไอ้โข่งหัวเถิกฮวาง ชานซองนั้นแหละ.......


“เอ๊า!!~....ได้ยินเสียงท้องร้องแล้วน๊า~~~ ตกลงไปกินไหม?? ข้าวเย็นตอนกลางวัน?”
ยืน ยิ้มด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ....เป็นผู้ชนะสิบทิศ.... 100 ทั้ง 100 โจ ควอน ต้องยอมตกลงถูกๆข้อ เพราะตั้งแต่เด็กมาแล้ว เป็นคนที่มีนิสัยแอบขี้งกแล้วก็เห็นแก่กินที่สุด ......55+


“ไปก็ไปซิ......จะมายืนหัวเถิกทำไมเล่า!!~”
เดินสะบัดตูดออกไปอีกครั้งใบหน้าหวานหงิกงอสนิท.....ทำไมถึงได้ซวยอย่างนี้นะ??


“โอเคไปโล้ดดดด!!~”
ร่างสูงยิ้มแย้มแจ่มจิตถึงโดนด่าก็แค่คันๆเพราะแอบจิกเนื้อหอมๆของแอ๊บมากินได้เล็กๆ ฮวางก็ชื่นใจ............


......................................


.........................


..............


......


๐๐รถแทคมาหยุดจอดที่หน้าบ้านของตนเองในที่สุด.....๐๐


ร่างสูงรีบเปิดประตูรถลงมาแล้วเดินอ้อมไปเปิดอีกฝ่ายก่อนจะพยุงคุนออกมาจากรถแล้วอุ้มทันทีที่ขาร่างโปร่งแตะถึงพื้น....


“เฮ้!!~.....มะ .... ไม่ต้องแล้วฉันเดินเองได้!!~”
เพราะอายที่ต้องถูกอุ้มต่อหน้าคนที่รู้จักในบ้าน คุนจึงเอ่ยปากปฎิเสธบอกให้อีกฝ่ายปล่อยตนเองลง.....แต่แทคกลับทำนิ่งเฉย....


“ไม่เป็นไร!!~....ฉันสัญญากับนายแล้วว่าจะดูแลนายด้วยตัวเองทุกอย่างจนกว่าจะหายเพราะงั้นฉันจะอุ้มนายเอง!!~”
ไม่สนใจในคำพูดของคุนแม้แต่น้อย.......ร่างสูงออกตัวเดินไปพร้อมๆกับที่อุ้มคุนไว้แนบอกท่ามกลางสายตาของลูกน้องนับ 100 .......


กว่าจะมาถึงห้องนอนได้ คนโดนอุ้มอายแล้วอายอีก......อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีไปซะให้รู้แล้วรู้รอดกันไป......


“ถึงแล้ว”
แทควางร่างของคนเจ็บลงกับเตียงนอนเบาๆเมื่อพามาส่งจนถึงห้องนอนได้.....


“ขะ.........ขอบใจ”
ถึง จะอยากเอ่ยปากด่ามากมายซักเท่าไร.....แต่แทคก็มีส่วนดี ปากแดงๆจึงหักห้ามใจไม่ให้ด่าร่างสูงได้สำเร็จแล้วเอ่ยปากขอบคุณออกไปแทน ......


“อืม....ไม่เป็นไร.....เดี๋ยวฉันเอายามานวดข้อเท้านายให้แล้วกันนะ”
พูดจบร่างสูงก็เดินลงไปหยิบยาที่วางลืมไว้ในรถ เพื่อนำเอาขึ้นมานวดที่ข้อเท้าข้างที่เจ็บของคุนทันที........


๐๐เวลาผ่านไปเกือบๆ 10 นาที.........๐๐


ในที่สุดแทคก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง..........พร้อมๆกับถุงยา กับหมอนและผ้าห่ม......



“หนักชะมัดเลย”
วางของทั้งหมดลงเตียงได้ก็หันมายิ้มหวานให้เจ้าของห้องที่หน้า งง กับสิ่งของบนเตียง....


“นายเอาหมอนกับผ้าห่มมาทำไม??......ในห้องก็มีตั้งเยอะแล้วนะ??”
หยิบเอาหมอนกับผ้าหมอนที่แทคเอามาดูด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะเอ่ยถามออกไปตามตรง......


“ของ นายก็ของนาย....อันนี้มันของฉัน นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จนกว่านายจะหายเจ็บขาฉันจะนอนที่ห้องนี้กับนาย.........แต่ถ้านายไม่สะดวก นายก็ย้ายไปนอนห้องนู่นกับฉันก็ได้นะ.....”
เปิดกล่องบีบยานวดใส่มือตนเองโดยไม่ได้มองหน้าคนตาโตซักนิดว่า กำลังเป็นอย่างไร??


“นายอย่ามาบ้านะ!!~”
คุนตะโกนใส่หน้าแทคจนสุดเสียงด้วยความโกรธที่ระเบิดออกอย่างสุดจะทน!!~


++++++++++++++TO BE CON 15+++++++++++++++

[FIC] $$$!!YAKUSA#13!!$$$

posted on 06 Dec 2009 17:03 by 2timestory  in yakusa
[FIC] $$$!! YAKUSA # 13!!$$$

Couple :[ T K ]

Rate : (กรุณาใช้จิตวิทยาในการอ่าน)


Writer : 2time



/////////


“ถึงแล้ว......”
แทค เหยียบเบรกเพื่อหยุดรถที่หน้าผับแห่งหนึ่งที่มองดูหรูหราไม่น้อย...แต่ตอน นี้สภาพด้านหน้ากลับมีแต่เศษกระจกแตกกระจายไปทั่ว.....กระบานใหญ่ของหน้า ร้านแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี....ส่วนโต๊ะกับเก้าอี้บางส่วนก็ถูกหักพังไม่ เหลือซาก


“ที่นี่น่ะหรอ??”
คุนก้าวลงมาจากรถ ก่อนจะดูสภาพความเสียหายอย่างตกใจ.....


“สวัสดีครับนายน้อยแทคยอน”
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่รูปร่างคล้ายยากูซ่าในชุดดำเดินตรงเข้ามาหาร่างสูงก่อนจะทำความเคารพโดยการก้มหัวให้อย่างนอบน้อม.....


“สภาพความเสียหายเป็นยังไงบ้าง??”
แทคเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆสถานที่เกิดเหตุ ก่อนจะถามถึงความเสียหายทั้งหมด..โดยมีคุนที่เดินตามไปติดๆ ด้วยความสนอกสนใจ.......


“กระจก บานใหญ่ด้านหน้าแตกละเอียดทั้ง 4 บาน....โต๊ะและเก้าอี้บางส่วนถูกทำลายพังเสียหาย.....เคาร์เตอร์ด้านใน เหล้า แก้ว .... ของต่างถูกขนขโมยไปเกลี้ยง...”
ร่างสูงใหญ่ในชุดดำ รายงาน ความเสียหายตามจริงให้กับเจ้านายได้ฟัง.....


“แล้วรวมมูลค่าของความเสียหายละ??”
แทค ก้มลงเก็บปอกกระสุน 9 มม.ขึ้นมาสำรวจดู.....ใบหน้าเข้มพินิจดูอย่างเคร่งเครียด...จนคนตาโตต้องหัน มามองอย่างยุนโฮที่เข้าโหมดเข้มอย่างแปลกใจ....ตั้งแต่เจอขี้หน้ากันมา เขาก็พึ่งเคยเห็นหน้าตา...แนวมอคโคน่า(เข้ม)ของแทคยอนจริงๆก็วันนี้แหละ


“ราวๆ....6 ล้านวอนได้ครับ....กระจกสั่งเข้ามาจากอิตาลีตกบานละ 1 ล้านวอน ส่วนของต่างๆที่เหลือ ก็ประมวลได้ 2 ล้านวอนของความเสียหายทั้งหมดครับ”
ยื่นสมุดที่คำนวณความเสียหายของร้านทั้งหมดให้แทค ร่างสูงรับมาตรวจดูเงียบๆแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ.......


“คุน........เดี๋ยวฉันจะไปดูความเสียหายข้างใน.....นายจะไปเดินเล่นรอบๆก่อนหรือจะตามฉันเข้ามาข้างในก็ได้นะ”
หัน ไปบอกร่างโปร่งด้วยสีหน้าสีนิ่งอย่างที่ คุนไม่เคยพบเจอมาก่อน ก็เล่นเอาร่างโปร่งถ้ากับอึ้งในความหล่อของแทคไปเหมือนกัน......เพราะ ปกติ ต้องเจอแต่หน้าทะลึงของร่างสูงเป็นประจำ.....พอมาเจอแนวเข้ม ก็ทำเอาตนเองใจเป๋ไปพักใหญ่ๆ.......


“อะ.......มะ.....ไม่ดีกว่า ฉันเดินเล่นรออยู่ด้านนอกก็ได้!!~”
พยายามไม่สบตากับอีกฝ่าย ให้มากที่สุด....คุนหันหน้าให้ร่างสูงแล้วรีบเดินหนีออกไปอีกทางทันที..........


๐๐ตาบ้าเอ๊ย!!~.....อยู่ดีๆก็มาทำเข้มใส่ ตกใจหมดเลย....หน้าร้อนชะมัด แดงหรือเปล่าเนี่ย??๐๐
เดิน หนีมาพ้นระยะ....คุนก็ตบแก้มเนียนเรียกสติทันใด.....ท่องไว้ๆ ที่เห็นเมื่อกี้ว่าไอ้บ้ากามดูดี ก็แค่ ภาพ- - ลวง - - ตา ....เข้าใจนะนิชคุณ......


ตั้งสติได้ก็เหลือบมองไปรอบตัว....... นี่เขาเดินหนีแทคมาไกลแค่ไหนแล้วนะ?? หันกลับไปมองรอบกาย ก็ดูเหมือนจะเดินไกลมาจากร้านพอสมควร....ร่างโปร่งมองเห็นชิงช้า 2 ตัวตั้งอยู่ไม่ห่างเท่าไรนัก...จึงคิดที่จะเดินตรงไปพักเหนื่อยทำใจชั่วครู่ ก่อนจะต้องเดินไปเจอ แทค โหมดเข้มเต็มพิกัดอีกครั้ง............


“บ้าชะมัด!!~.......ทำไมอยู่ดีๆก็ทำตัวดูดีขึ้นมาซะอย่างนั้นนะ!!~........โอ๊ยยยย!!~หงุดหงิด”
ออกตัวไกวชิงช้าไป ปากแดงๆก็บ่นพึมไปเรื่อยๆ....โดยไม่ได้สนใจซักนิดว่าคนที่กำลังถูกนินทามายืนอมยิ้มอยู่ที่ด้านหลัง.....


“ไง??..........เริ่มมองว่าฉันดูดีแล้วงั้นหรอ??”
เอ่ยเสียงเข้มออกมาที่ด้านหลังคุนจนตกใจ เผลอปล่อยมือจากเชือก คนตาโตก็เลยล่วงตุบมาอยู่ที่บนแทนที่จะนั่งอยู่บนชิงช้าเช่นเคย......


“เฮ้!!!!~....นายเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย??”
แทคตกใจตาโต เมื่อเห็นร่างโปร่งลงไปนอนจุ้มปุ๊กอยู่ที่พื้น.....ชายหนุ่มพุ่งตัวลงไปพยุงคุนขึ้นมาทันที.......


“ก็เพราะว่านายนั่นแหละ!!!~เดินมาไม่ให้สุ่มให้เสียงซะบ้างเลย!!!~….โอ๊ยยย!!!~”
คุนปัดมือที่แทคพยายามที่จะเดินเข้ามาพยุงเขาด้วยความหงุดหงิด.....แต่ก็ต้องเบ้หน้าเมื่อ รู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าพิลึก.........


“นายเป็นอะไรมากไหม??”
คราว นี้แทคยอนไม่ยอมให้คนตาโตปัดมือทิ้งอีกเหมือนครั้งแรก....ร่างสูงคว้าหมับ เข้าที่เอวคอดแล้วบังคับให้คุนนั่งลงที่เก้าอี้ชิงช้าก่อนจะนั่งยองๆเพื่อ เปิดดูที่ข้อเท้าของร่างโปร่ง......


“ก็เจ็บน่ะซิถามได้ !!!~.....เพราะเมื่อกี้ตอนที่ตกลงมาฉันคงนั่งทับขาตัวเองแรงๆไปแน่ๆเลย ข้อเท้าถึงได้เจ็บแบบนี้อ่ะ.....อ๊ก แทคยอน เป็นเพราะนายคนเดียวเลย!!!~”
คุ นหน้าหงิกงอเพราะทั้งเจ็บทั้งกายแล้วก็เจ็บทั้งใจ...จึงได้โวยวายก่อนที่จะ ตัดสินฟาดมือลงที่ไหล่แข็งแรงของอีกฝ่าย อย่างระบายอารมณ์โกรธ......


“อะไรกันเนี่ย??.....โอเคๆ ข้อเท้านายเจ็บเป็นเพราะฉันซินะ??”
แทค เงยหน้าขึ้นมาถามร่างโปร่งหลังจากที่รวบเอามือขาวๆที่ช่างตีมากุมไว้แน่น แล้วจ้องตาถามคุนออกไป......ใบหน้าเข้มจดจ้องเอาคำตอบจากคนตาโต จนร่างโปร่งเกิดหน้าแดงเถือกขึ้นมาห้ามไม่อยู่......


“กะ.........ก็ใช่น่ะซิ!!!~.......ถ้าไม่ให้นายรับผิดชอบแล้วฉันจะให้หมาตัวไหนมันรับผิดชอบเล่า!!!~”
ปากพูดกับแทคยอน แต่ตาโตๆกลับหันไปมองจ้องต้นไม้ซะแบบนั้น.......แทคก็ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ทันที........


“55555+......นี่นายกำลังคุยกับต้นไม้หรือคุยกับฉันอยู่กันแน่เนี่ย??”
ชายหนุ่มส่ายหน้าในความเอาแต่ใจของคุนก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง....


“มันก็เรื่องของฉันเถอะ!!!~”
ดึงมือออกจากการถูกจับของแทคได้ ก็รีบเก็บมือเข้าหาตัวด้วยความอายที่เผลอปล่อยไก่เข้าป่าไปเสียได้.........


“เข้าใจแล้ว...งั้นฉันจะรับผิดชอบนายเอง!!!~....จนกว่านายจะหายขาแพลงฉันจะดูแลนายเอง....คุน!!!~”
พูดจบแทคก็อุ้มร่างคุนขึ้นจากชิงช้ามาแนบอกอุ่นๆของตัวเองโดยไม่ฟังคำทัดทานใดๆของคุ
นแม้แต่น้อย.......


“อ่ะ!!!~…ฉันไม่...อื้อ!!!~เจ็บ!!!~..”
ร่าง โปร่งถึงกับตัวแข็งเป็นหินเมื่อถูกร่างสูงอุ้มแนบอกแบบนั้น.....กำลังจะเอ่ย ปากทัดทานแต่แค่ขยับข้อเท้าก็ปวดจิ๊ดขึ้นมา.....คุนจึงต้องนิ่งเงียบไว้ ใบหูนิ่มทาบลงที่หน้าอกแกร่งของแทคยอนเข้าพอดิบพอดี จนคนตาโตได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของแทคเข้า......


ใบหน้า เข้มๆเหล่มองคนที่ถูกอุ้มที่นิ่งเงียบไม่โต้ตอบเช่นเคยอย่างแปลกใจไม่น้อย .....ใบหน้าหวานห่างกันแค่คืบ...จมูกโด่งนั้นช่างรั้นคล้ายนิสัยของคุนไม่มี ผิด........ปากอิ่มแดงเม้มแน่น....ก่อนจะกัดปากไปมาอย่างระบายอารมณ์บูดบึ้ง ของตัวเองที่ไม่กล้าขยับไปไหน.....มือขาวเกาะเกี่ยวที่บ่าแข็งแรงหนาด้วย กลัวว่าเขาจะทำตนเองตกลงพื้นอีกครั้ง....ส่วนใบหน้าหวานก็แนบลงที่ตรงหัวใจ ที่กำลังเต้นราวกับว่ามันกำลังยินดีเสียเต็มประดา


“ทำไมอยู่ๆนายก็มาโผล่ข้างหลังฉันได้ละ??”
คุนที่นิ่งเงียบอยู่ในทีแรกในที่สุดก็ยอมเอ่ยปากพูดกับอีกฝ่ายก่อน.....


“ก็ อยู่ๆนายก็หันหลังวิ่งหนีมาแบบนั้น ทั้งๆที่ไม่เคยมาเดินแถบนี้มาก่อน ฉันก็กลัวว่านายจะหลงน่ะซิ!!!~........ก็เลยวิ่งตามมา เห็นนายไปนั่งหน้ามุ้ยที่ชิงช้า ก็เลยเดินวนไปด้านหลัง....แล้วก็บังเอิญได้ยินนายกำลังชมฉันอยู่.....ก็ เลยอดไม่ได้ที่จะแกล้ง..แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายขาแพลงเลยนะ!!!~”
เรียกได้ว่าแทบจะเป็นครั้งแรกซะด้วยซ้ำที่คนทั้ง 2 ยอมพูดคุยกันดีๆ.......แทคพึงพอใจน้อยๆที่คุนยอมเป็นฝ่ายพูดดีกับเขาก่อน.......


“แต่มันก็แพลงไปแล้วใช่ไหมเล่า!!!~.....เจ็บจะแย่”
เงย ดวงตากลมตาขึ้นมาสบกับแทคยอนที่ก้มลงมามอง.....ดวงตาของคนทั้งคู่สบกันแล้ว ต่างคนก็ต่างรีบหันไปมองที่อื่นอย่างรวดเร็ว.....คุนรีบก้มมองมือของตนเอง ก่อนจะบีบมันไปมา......ส่วนร่างสูงเองก็รีบหันไปมองทางเดินแล้วเริ่มสปี ดความเร็วให้ถึงที่หมายเร็วขึ้น


“นายน้อยแทคยอน ... คุณหนูคุน!!!~”
คัง โฮดงถูกคังอินส่งมาช่วยตรวจสอบดูแลความเรียบร้อยอีกแรง.....หันมาเจอเข้ากับ แทคที่กำลังอุ้มคุณหนูคุนมา ก็เอ่ยขึ้นอย่างตกใจก่อนจะ....เดินตรงไปหาบุคคลทั้ง 2


“ไม่มีอะไรมากหรอกครับ...ลุงโฮดง.....รายละเอียดเกือบทุกอย่างผมเก็บเกือบหมดแล้ว...ยัง
ไง เดี๋ยวผมของพาคุนไปกลับบ้านก่อนแล้วกันนะครับ.....ทางนี้ส่วนใหญ่ผมก็สั่ง งานไปเกือบหมดแล้ว.....วานลุงช่วยดูแลต่ออีกนิดหน่อยก็คงเสร็จ ฝากด้วยแล้วกันนะครับ”
โฮดงพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วเดินตรงไปจัดการเรื่องราวต่างๆที่ค้างไว้ทันที....ส่วนนายน้องอ๊กก็เดิน ตรงพาร่างโปร่งขึ้นรถก่อนจะขับกลับบ้านไป........


........................


...........


....


..


- - -ที่โรงเรียน - - -


“ไอ้โข่งหัวเถิก!!!~.....ขยับออกไปหน่อยจะได้ไหม?? จะขยับมาชิดติดอะไรขนาดนั้นเล่าห๊า!!!~”
ควอนหันมาถลึงตาใส่ ชานซองอย่างโกรธๆ เมื่อร่างสูงพยายามล้ำเส้นโดยเบียดที่นั่งเข้ามาใกล้ตนเองทุกที.........


“ขยับที่หนาย??........เท่าเดิมนั่นแหละนายคิดมากไปแล้วควอน!!!~”
ชายฮวาง ช่างแถก็ยังคงแถเก่งอยู่วันยังค่ำนั่นแหละนะ.....ทั้งที่ขยับชิดติดใกล้แต่ก็หน้าด้านปฎิเสธว่าเปล่า......


“คิด มากที่หน้านายน่ะซิ!!!~....ฉันแทบจะได้เสียกับบานหน้าต่างอยู่แล้วนะ!!!~... แล้วดูนายซิ!!!~....โต๊ะนายเหลือที่นั่งเกินครึ่ง ยังจะมานั่งด้านพูดอีกว่าไม่ได้ขยับ !!!~....”
คอวนเผลอตัวตะครอกไอ่โข่ง ออกมาซะเสียงดังลั่นจน คนทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว


“คุณ ควอน....มีปัญหาอะไรหรือเปล่า??”
อาจารย์กงยูละสายตาจากหนังสือที่สอน....เพื่อที่จะได้มองหน้านักเรียนใหม่ได้ชัดๆ.....


“มีครับ!!!~...อาจารย์ช่วยเอาไอ้โข่ง......คือผมหมายถึง นายชานซองเนี่ยไปไกลๆผมได้ไหมครับ.....ผมรำคาญ!!!~”
พูด ออกมาตามตรงอย่างหงุดหงิด....ทั้งห้องถึงกับแปลกใจ ที่ควอนดูเหมือนไม่ชอบชานซองได้ถึงขนาดนั้น.....ทั้งที่ปกติ ชานซองออกที่จะเป็นขวัญใจของหนุ่มสาวๆทั้งในและต่างโรงเรียนแท้ๆ.....


“ผม เปล่านะครับอาจารย์!!!~......ผมก็แค่เหงาที่อยู่ๆไอ้แทคมันก็ทิ้งผมไป ตั้งแต่วันแรกที่เรียนก็เท่านั้นเองนะครับ......ก็หาความอบอุ่นใส่ตัวก็เท่า นั้นเองครับ”
แม้ไม่มีน้ำให้โข่งก็แถได้.....โข่ง ก็สามารถแถต่อแม้บนพื้นราบ.....ผม ชายฮวาง ชานซอง......เป็นปลาตรีนครับ....ไม่มีน้ำผมก็หายใจบนบกได้.......เป็นลูก ครึ่งโข่งกับปลาตรีนผสมกัน......เคยเห็นไหมครับ?? ถ้าไม่เคยจำหน้า ผมไว้ครับ......ผมนี่แหละ....


“พอได้แล้วทั้ง 2 คนนั้นแหละ!!!~ออกไปเดินหน้าห้องทั้ง 2 คนเลย......คนในห้องต้องรักกันสามัคคีกันนะ..ไม่ได้ให้ทะเลาะกันซักนิด !!!~....ไปสำนึกผิดที่หน้าห้องทั้งคู่เลยไป”
คำสั่งประกาศิตดังขึ้น .....ควอนถึงกับหน้างออย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าชานซองด้วยความแค้นที่ฝั่งอก.....ต่างกับชานซองที่ยิ้มจน แก้มแตกกระจาย.....


“จำไว้เลย ฮวาง ชานซอง.....ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ นายก็ยังแกล้งฉันไม่เลิก...ไอ้โข่งหัวเถิก!!!~”
เดินกระทบไหล่ร่างสูงออกไปอย่างกระแทกกระทั้น....ชานซองได้แต่คลำไหล่ไปมาด้วยความเจ็บ....แต่ก็อมยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่


“ตอนนั้นตอนนี้มันต่างกันนะ.....ตอนนั้นแกล้งอยากแกล้ง แต่ตอนนี้แกล้งเพราะรักต่างหาก....เอิ๊กๆๆๆ”
บ่น อุบอิบกับตัวเองก่อนจะเดินตามตูดเล็กๆ(??)ของควอนออกไป.....เดี๋ยวออกไปยืน ด้วยกันทั้ง 2 คน พ่อจะจีบให้ควอนน้ำลายฟูมปากเพราะเคลิ้มไปเลย......


+++++++++++TO BE CON 14+++++++++++